موٴسس و نخستين رئيس اين فرقه بود؛ ولي سازمان مذهبي آن بيشتر بهوسيلهٴ رِمون دوپي ايجاد شد، و او پس از مرگ ژرار در 1120، دومين رئيس فرقه شد. پس از وفات رمون در 1159، قدرت و ثروت فرقه فزوني چشمگيري يافت و بهصورت يك سازمان جهاني درآمد.
مركز فرقهٴ قديس يوحنا تا فتح اين شهر به دست صلاحالدين در 1187، در بيتالمقدس بود، پس از آن چند سالي به عكّا انتقال يافت؛ در 1291، به قبرس؛ در 1310، به رودس؛ و سرانجام، در 1530، به مالت نقل مكان كرد؛ و به همين سبب اين فرقه به نامهاي مختلفي موسوم شد. نام اصلي آن، فرقهٴ خادمان قديس يوحنا (يحيي) تعميددهنده براي مهمانان بيتالمقدس بود.
سپس اين فرقه را شهسواران قديس يوحنا يا شهسواران مهماننواز ناميدند. سپس به شهسواران رودس (1310 ـ 1523)، و شهسواران مالت (1530 ـ 1798)، موسوم شدند. آنان داراي جامهاي سياه و صليبي سفيد بر روي آن بودند. اين فرقه هنوز به صورتهاي مختلف وجود دارد، ولي هيچكدام داراي اهميتي نيستند.
شهسواران معبد1
اين فرقه در 1119، بهوسيلهٴ هوگو دوپين2 اهل بورگوندي و گودفرواي سنت اومري،3 به صورت يك جمعيت مذهبي و بهمنظور حمايت از زايراني كه عازم بيتالمقدس بودند، تشكيل شد. شهسواران معبد را شهسواران بينواي مسيح، و شهسواران معبد سليمان ميناميدند. آنان ردايي سفيد و صليبي سرخ داشتند. در 1127، حمايت برنار كلروويي را بهدست آوردند و او قانونشان را نوشت، يا دستكم تقرير كرد. از اواسط سدهٴ دوازدهم، شهسواران معبد در سراسر قلمرو مسيحيت لاتيني منتشر شدند و در اثناي نيمهٴ دوم اين سده و در سدهٴ سيزدهم، قدرت و ثروتشان ازدياد چشمگيري يافت. اين فرقه بزرگترين سازمان مالي زمان شد و بهويژه صرّافي و مبادلهٴ پول ميان شرق و غرب را در دست گرفت. ثروت آن موجب تباهياش شد. علت داخلي اين تباهي، فسادي بود كه اين ثروت مايهٴ آن ميگشت، و علت خارجي رشك و حسدي كه در ديگران پديد ميآورد. شهسواران معبد از طرف محكمهٴ تفتيش عقايد به بيديني و فساد اخلاق محكوم شدند و آن عده كه مقيم فرانسه بودند در 13 اكتبر 1307، از طرف فيليپ چهارم پادشاه فرانسه، بهخاطر احتياج شديدش به پول، مورد تعقيب قرار گرفتند. بهدنبال آن محاكمهاي طولاني و ظالمانه برپا شد. اين فرقه منحل گرديد و ثروت عظيم آن در 1312، از طرف پاپ و كلمنت پنجم مصادره شد. آخرين رهبر فرقه [ژاك دو موله] را در 1314، در پاريس سوزاندند.